Είναι βασικό να χρησιμοποιηθεί η κοινή λογική, να καταλάβεις πότε ένα παιδί είναι δυστυχισμένο και να δίνεις σημασία στις λεπτομέρειες, όπως μια παράξενη συμπεριφορά στην καθημερινή ρουτίνα ή η αίσθηση ότι κάτι έχει αλλάξει, λ.χ. μείωση στη σχολική απόδοση, ιδιαίτερα για ένα παιδί που μέχρι τώρα τα πήγαινε πολύ καλά.
Η θεραπεία μπορεί επίσης να βοηθήσει να λυθούν τα πιο κοινά προβλήματα, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση, το «βρέξιμο του κρεβατιού», οι μαθησιακές δυσκολίες, η δυσκολία στις σχέσεις με τα άλλα παιδιά και η κατάθλιψη.
Όσο πιο γρήγορα επέμβουμε, τόσο καλύτερα, αφού όσο πιο μικρό ηλικιακά είναι το παιδί, τόσο συντομότερος είναι και ο χρόνος αποθεραπείας. Συναντάται συχνά δε, κάποια παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά στον παιδοψυχίατρο στα 10 ή 12, να αντιμετωπίζουν προβλήματα ήδη από το νηπιαγωγείο.
Αλλά, με το που αρχίσει ο δρόμος για τη θεραπεία και την αποκατάσταση, τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από εντυπωσιακά. Τα παιδιά νιώθουν ανακούφιση και εσωτερική γαλήνη, ιδιαίτερα όταν κάποιος τα ακούσει προσεκτικά, και το γεγονός ότι οι γονείς απευθύνθηκαν σε ειδικό, δείχνει ότι και αυτοί ακούνε πιο προσεκτικά το παιδί τους.

Επιπρόσθετα, η έλλειψη ψυχοεκπαίδευσης, καθώς και τα στερεότυπα που τυραννούν την κοινωνία μας, αποτρέπουν πολλούς γονείς από να ζητήσουν τη βοήθεια ενός παιδοψυχίατρου.
Το σημαντικό είναι οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι η πρόληψη είναι η καλύτερη επιλογή, συγκριτικά με τη θεραπεία, ενώ αντίστοιχα η θεραπεία είναι προτιμότερη από την άρνηση ή την παραίτηση.
Τέλος, είναι σημαντικό να βρουν την δύναμη να αγνοήσουν όλα αυτά τα ταμπού και τις προκαταλήψεις που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους, επειδή δεν τους αφήνουν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τους ίδιους και για τα παιδιά τους.

